Gisela Clarke

Dinnerdate

2012-02-08T21:31:00.004+01:00

Terwijl heel Nederland aan de buis gekluisterd zat voor het spannendste tv moment sinds tijden, namelijk de live persconferentie over het al dan niet doorgaan van de Elfstedentocht, trok ik mij baldadig en wel nergens wat van aan en keek ik mijn nieuwe lievelingsprogramma: Dinnerdate!!! Ik geloof niet dat er een programma bestaat wat ongemakkelijker is dan dit. En ik ga er zo lekker op! Voor wie het niet kent, de opzet is als volgt: Een man kiest drie blind dates uit op basis van een menu dat de vrouwen hebben samengesteld. Vervolgens gaat de man bij de dames in kwestie eten, en dan maar hopen dat de vrouwen net zo leuk en lekker zijn als hun menu! Ook fijn dat het zo lekker traditioneel is, ik heb in ieder geval nog nooit een aflevering gezien waarbij de mannen als een malle staan te kokkerellen voor een vrouw.

Het aanschouwen van een date is natuurlijk heerlijk, zowel in real life (je pikt de eerste date stellen in het cafe er altijd gelijk uit) als op tv. Gelukkig dus dat bij Dinnerdate de date zo goed als van begin tot eind voor me wordt gefilmd. Van de ongemakkelijke binnenkomst met fles wijn of bos bloemen via het dineren aan deprimerende tweepersoons gedekte tafels in de meest felverlichte woonkamers, naar het meestal zeer ongemakkelijke afscheid "bedankt voor de wijn". Vervolgens geeft iedereen elkaar sterren en kiest de man uiteindelijk met welke vrouw hij nog een keer gaat dineren. Dan wordt er bij alle vrouwen aangebeld en de verliezers komen oog in oog te staan met een eenpersoons-magnetronmaaltijd! Ook altijd gezellig dat het winnende stel uiteindelijk altijd gaat dineren in een leeg restaurant.

Dinnerdate, elke keer weer een feest van ongemakkelijkheid. En echt jammer trouwens van de Elfstedentocht.

Camila en Gisela hebben trek

2011-11-20T12:08:00.004+01:00

Op een zaterdagavond, rond middernacht…

G: Op de een of andere manier denk ik alleen maar aan die nachos met chili-saus-roomkaas-dip
C: WHAHAHAH
C: Op de een of andere manier denk ik alleen maar aan lekker vers brood met een dikke laag boter en veel pindakaas
G: GATVERDAMME pindakaas MET boter?!?!???!
C: Mmmmmmmm
G: Echt serieus die nachos. Omg
C: Haha
G: Het gerecht van los pilones met de groene saus is ook goed
C: Heb heel erge honger
G: Sjeezus ik ook. Maar vind t zonde om nu te eten
C: Ja
G: Nachos dip
G: Nachos dip
G: Nachos dip
C: Whahah
G: Hongeeeeeer!
C: I know
G: Heb er buikpijn van
C: Eet maar wat dan. Anders kan je ook niet slapen
G: Ja ik eet nu een droge cracotte
C: OK
C: Zin in pasta met roomsaus
G: Hahaha
C: En zalm
G: Ik in de nachos
G: Of de salade met feta en kikkererwten
G: Bonenprut zonder bonen
C: Mmm
G: Het thaise gerecht met eend
G: Pad thai
C: Lasagne
G: Lasagne
G: Calzone
G: Linzensoep
C: Klein broodje shoarma
G: Verse turkse pizza
G: Kaasfondue
C: Bami met saté
G: Sushi
C: De roti aardappelen
C: Stoofvlees
G: Spek worstjes gebakken ei
C: Andijvie stamppot met jus
G: Guacamole
G: Biefstuk met patat, sla en brood
C: Burgermeester
G: Biefstuk en kreeft!
C: Ethiopisch!!
G: Spaghetti vongole
C: Broodje kroket
G: La Perla
G: Broodje tartaar
C: Bird
C: New King
C: EMPANADAS
G: Harkema
G: Sui Kau
C: Broodje pom
G: Bocadillo con pollo, lechuga y mayonesa
C: De bakabana van kwakoe!
C: Pita kaas
C: Indische rijsttafel
G: Die zelfgemaakte hamburgers
G: Aardappelkroketjes
G: Zelfgemaakte pizza
G: Taco shop
G: Kaasplankje!!!
C: Uitsmijter ham en kaas meegebakken
C: Bocadillo con tortilla
C: Kaassoufflé
C: Quiche
G: Fish & chips
C: Happy meal
C: Quarter pounder menu
C: Big Mac menu
C: Met extra fritessaus
G: Tosti van de pacific
G: Cheeseburger met kaas
G: Twister fries
G: Broodje tonijn van de subway
C: Sandwich van de bakkerswinkel
G: Broodje van smallworld
C: Broodje van de franse bakker
C: Wrap met zalm of cheddar van ah
C: Broodje met oa rucola tapenade van de kaaskamer
G: Die twee kleine broodjes van de bakkerswinkel
G: Broodje kaassoufflé
C: Mini trio burgermeester
G: Pasta pesto van Kaja
C: Hotdog van de hema
C: Met saus
G: Tonijnsalade broodje van la place
C: Saucijzenbroodje van de bijenkorf
G: Dim sum
C: Broodje rundergehakt Tjins
C: Lemper + pastei toko rame
G: Saucijzenbroodje!
G: Brood met boter en zout van cafe amsterdam
G: Garnalenkroketjes
G: Krabsalade
G: Zo’n vietnamese doorzichtige loempia
C: Kibbeling
G: Gewone loempia
C: Pizza Donna
C: Viskoekje
C: Thais of hollands
C: Broodje kofte
C: Moussaka
C: Cantina kip
G: Patat van de falafel tegenover de helst
G: Spare ribs
G: Meat pie
G: Club sandwich
G: Broodje bert
G: Cantina aardappelsalade
G: Mn moeders aardappelsalade
C: Hamburger van de pitstop op de nieuwmarkt
C: Broodje bal met satésaus keurslager
C: Broodje caprese la perla
G: Pasta carbonara
G: Ravioli
G: Jouw pasta van je verjaardag
G: Couscoussalade
G: Pizza van palladio
G: Pizzabodems van rosa&rita
G: Vlees en frites van r&r
C: Saoto soep
G: Weet nu even niks meer
C: Lord. Deze honger
C: Zou nu zelfs wel kunnen gourmetten
G: Omg
C: Steengrillen
C: Maakt niet uit
C: Zou die hele grill vol gooien
G: Gourmetten met alle dingen die we net genoemd hebben in kleine pannetjes
G: Bitterballen
G: Kaasstengels
C: Whahaha
C: Hamkaascroissant ah
C: Of die kaascroissant die we altijd ruiken op elands!
G: Kaascroissant van tromp!!
C: Pffff
G: Weet niks meer
G: Moet slapen
C: Heb het licht net maar uit gedaan. Deze dag is klaar
C: En nu met knorrende magen proberen in slaap te vallen..
C: Ik ruik eten.
G: Hmm hierachter is een feestje
C: Misschien is er bittergarnituur
G: Hmmm

To Facebook or not to Facebook

2011-09-17T12:56:00.002+02:00

Dit weekend zal ik eens goed gaan nadenken over facebook. Ga ik ermee door of ga ik ermee stoppen. Mijn facebook gedrag wordt steeds erger, ik begin erover te twijfelen of de voordelen wel opwegen tegen de nadelen. Er gaat geen dag of bijna zelfs geen gesprek voorbij of facebook komt aan de orde. Ik had het er laatst nog met Camila over hoe het een of twee jaar geleden nog een beetje gênant was om in iemands gezicht toe te geven dat je ergens achter was gekomen via facebook. Tegenwoordig is het super normaal om tegen iemand te zeggen “Was het leuk op het Vice-feestje? Ja, ik zag op facebook dat je daarheen was...” en dat zijn dan nog de minst gênante dingen die uit kunnen komen. Mensen die van 'in een relatie' naar 'heeft een relatie met …' naar 'het is ingewikkeld' naar 'is vrijgezel' gaan. Waarom zet je het op facebook! Nou is dat relatie-grapje het enige waar ik niet aan mee doe, maar voor de rest ben ik natuurlijk zelf ook hartstikke erg. En ondanks dat facebook natuurlijk voor uren van vertier kan zorgen en een aantal zeer praktische kanten heeft (waar is wanneer welk feestje?) geeft het ook onrust. Ik weet eigenlijk niet meer zeker of het vertier wel opweegt tegen de mindere kanten. Uren vliegen voorbij terwijl ik uitgebreid de vakantiefoto's bekijk van mensen die ik amper ken, om maar door te klikken en door te klikken naar nog meer fotoalbums van nog meer mensen die ik niet ken. Laat staan de hel die losbarst als je iemand leuk vindt en je hebt deze persoon ook nog eens op facebook. Laat de helse uren maar beginnen van foto's en prikborden bekijken, en conclusies trekken tot je erbij neervalt. Niet erg rustgevend. En de exen! Meteen uit je vriendenlijst verwijderen, dat lijkt me duidelijk. Dan heb je ook nog het chatten over niks, waardoor het ineens bijna tijd is om te gaan terwijl je nog in je pyjama zit. Vergeet ik bijna de (lelijke) foto's die zomaar van je getagged kunnen worden, waarna je als een wilde moet gaan untaggen, en de foto's die je er zelf op wil zetten, natuurlijk wel alleen de allermooiste. De statussen die je erop zet, en maar hopen dat erop wordt gereageerd. Mensen die je toevoegen als vriend, die je nog nooit eerder hebt gezien, en mensen die je toevoegen als vriend, die je liever niet als vriend hebt, maar ja, ook zo lullig om niet te accepteren. Dus dan maar accepteren en vervolgens verwijderen of blokkeren. Als ik deze dingen bij elkaar optel vraag ik me af waarom ik mijn facebook account niet gewoon verwijder. Het ligt natuurlijk aan jezelf en hoe je met facebook omgaat, maar ik kan het gewoon niet anders dan hoe ik het nu doe! Heel af en toe kom ik iemand tegen die geen facebook heeft, verder toch echt hele normale mensen. En wat een rust zullen zij hebben...

Geweigerd.nl

2010-09-20T21:07:00.004+02:00

Ik denk niet dat er een hippere stad bestaat dan Berlijn. Ik denk ook niet dat er een stad bestaat waar mensen zoveel uitgaan als in Berlijn. Constant lopen mensen over straat met biertjes in hun hand. De helft van de tijd weet je niet of ze nou nog steeds bezig zijn, of alweer begonnen. Het is een en al losgaan.
Natuurlijk wilden wij deel uitmaken van al deze hipheid, en dus moesten we op zaterdagavond wel naar de allervetste club die Berlijn rijk is: Berghain. Van alle kanten werd deze club aangeraden als 'the place to be'.'Insane' en 'incredible' waren slechts een paar van de woorden die gebruikt werden om Berghain te beschrijven. De spanning steeg. Waar wij ons zorgen maakten over op welke schoenen we de meeste kans zouden maken om binnen te komen, wist de jongen van het hotel ons gerust te stellen met de woorden: "They don't give a fuck". Dit was tenminste geruststellend geweest als hij zijn zin niet had vervolgd met de woorden:"age can be a problem." Dit zinnetje herhaalde hij zelfs twee keer. We stonden er vertwijfeld bij. Ik vind het de laatste jaren steeds minder erg om jonger ingeschat te worden dan ik werkelijk ben, maar wanneer je de hipste club ter wereld onveilig wil gaan maken kan dit duidelijk een probleem vormen. Anyway, we besloten ons aan te kleden naar het thema 'they don't give a fuck', en alsof we weer zestien waren en de Gallery binnen probeerden te komen deden we voor de zekerheid nog een extra laag make up op onze gezichten.
Enkele uren later zaten we enigszins zenuwachtig in de taxi richting de plek des onheils. Er had zich al een flinke rij gevormd maar de taxichauffeuse wist ons te verzekeren dat dit niks was. We sloten aan en het wachten kon beginnen. We keken vol spanning naar het kolossale gebouw. Het joeg ons angst aan. Maar niet zoveel angst als de mannen die bij de deur stonden ons aanjoegen. Dit waren enge deurmannen, zouden onze charmes hier enig effect hebben? Terwijl wij aan het wachten warenliepen er ondertussen mensen langs ons 'the walk of shame'. Zij zouden deze avond niet genieten van de geneugten die Berghain te bieden had. We hoopten van harte dat wij deze walk of shame niet zouden hoeven ervaren, maar terwijl we dichterbij kwamen werden we niet echt zekerder van onze zaak. Moesten we de enge mannen aankijken of niet? Zeggen dat we uit Amsterdam kwamen? misschien opsplitsen? Wie moest er vooraan? Meer tijd om te twijfelen hadden we helaas niet want ineens waren we toch echt aan de beurt. Spanning en sensatie. De intimiderende mannen keken ons aan met een doordringende blik, armen over elkaar, en stilzwijgend. Wij konden niet anders dan stilstaan en hopen op het beste. Naast hopen hadden we bij nader inzien misschien beter kunnen bidden (of smeken) want de mannen hadden hun beslissing al gemaakt. Er werd ons duidelijk gemaakt dat we de rij konden verlaten, vanavond zou het voor ons niet gebeuren. Het was voorbij, afgelopen. We waren niet geschikt voor deze hippe place. Voor het eerst sinds die ene keer 10 jaar geleden bij the Gallery was het weer gebeurd. We waren geweigerd. Zo snel als we konden liepen we de walk of shame, klaar om de volgende spot te proberen. Misschien volgend jaar nog een poging!

Wes & Yo

2010-07-20T10:03:00.002+02:00

Nu.nl, en dus heel Nederland, is in de ban van Wes en Yo. Er is een soort Wesley en Yolanthe-gate gaande waar ik eigenlijk nog niet zo veel van door had totdat ik op nu.nl het laatste nieuws in showbizzland wilde checken. De hele achterklap pagina staat vol met Wes & Yo gerelateerd nieuws. Al het meest gelezen nieuws gaat over Wesley en Yolanthe. Hun huwelijk, hun kinderwens, zijn pak, haar schoonheid, de villa in Italie, en vooral niet te vergeten: het nummer waarop Wes en Yo hun eerste danspassen zetten als getrouwd koppel. Dit nummer heet, hoe toepasselijk, WY en werd op de bruiloft ten gehore gebracht door ene Wesly Bronkhorst. Mocht je geinteresseerd zijn in deze onbetwiste nummer 1 hit, hij is al vanaf gisteren te downloaden. Wesley en Yolanthe waren 'wild van het nummer' aldus Wesly. Ik ga het nummer gelijk downloaden.

Kort haar

2010-05-25T16:27:00.005+02:00

Laat ik om te beginnen gelijk zeggen dat ik er echt helemaal down mee ben dat ik kort haar heb. Serieus, ik ben erg blij met mijn nieuwe kapsel. Maar toch is het niet een en al rozengeur en maneschijn. Ik kan namelijk gelijk het vooroordeel ontkrachten dat kort haar hebben 'lekker makkelijk' is. "Oh leuk hoor, en lekker nu het zo warm wordt. Is zeker lekker makkelijk he zo'n kort koppie?" Zinnen in deze trant vallen mij vaak ten deel. En hoewel ik meestal soort van bevestigend antwoord kan ik er nu toch wel eerlijk voor uitkomen dat het helemaal niet makkelijk is. Ik weet niet hoe het met andere kortharigen is maar als ik 's ochtends wakker word staat mijn haar gewoon recht in de lucht en daar valt behalve douchen niks tegenin te brengen. Na het douchen, fohnen, en een flink portie wax/mud/whatever erin te hebben gesmeerd begint het volgende helletje. Ergens heen fietsen. Dat is helaas toch wel iets wat ik bijna dagelijks doe, en ookal is het nog zo windstil, op de fiets creeer ik mijn eigen windturbine waardoor binnen no time en bij elk vlaagje wind mijn haar rechtovereind staat. En niet zomaar rechtovereind maar ook nog eens alle kanten op rechtovereind, als je snapt wat ik bedoel. Het is een verschrikkelijk gevoel omdat ik weet dat het er heel raar uitziet. En niemand hoeft te zeggen dat dat "vast wel meevalt" want mijn vermoeden werd gister bevestigd toen een best leuk uitziende medewerker van de Albert Heijn op de Vijzelstraat tijdens het laden en lossen op een wel heel sarcastische toon zei dat ik 'leuk' haar had. En bedankt.
Dan heb je ook nog het probleem van 'er toch vrouwelijk uit willen zien ondanks het korte haar'. "Krijg je nu niet heel veel aandacht van lesbiennes?" vroeg iemand mij afgelopen weekend. Nou, dat valt reuze mee, ik heb er niks van gemerkt. Maar ik doe er dan ook alles aan om er zo vrouwelijk mogelijk uit te zien. Een overdaad aan hakken, sieraden en make up wordt uit de kast getrokken omdat ik het moment dat ik vijf was en door de buschauffeur voor jongetje werd aangezien niet voor herhaling vatbaar vind. Tsja...
Maargoed, verder blijf ik the word spreaden en de religie van het korte haar aan iedereen die het maar wil horen verkondigen, want het is werkelijk niet zo eng als jullie denken en het kan zoveel verschil maken! echt waar! Ik zal nooit meer teruggaan naar de wereld van de langharigen. Ik zal alleen wel even een hoedje kopen voor op de fiets...

Lekker in het wit

2010-05-24T21:19:00.002+02:00

Afgelopen week is het me steeds meer gaan opvallen: Vrouwen in het wit. Vrouwen van middelbare leeftijd in het wit. Hele groepjes vrouwen van middelbare leeftijd helemaal in het wit gekleed. Een seconde dacht ik dat het misschien tijd was voor Sensation White, maar ik geloofde toch niet dat dat feest vrouwen van middelbare leeftijd als doelgroep heeft. Na het fenomeen een paar dagen gade te hebben geslagen moest ik een conclusie trekken. Het was niet te wijten aan een of ander evenement, ondanks het feit dat de Libelle Zomerweek in volle gang was, maar zover ik weet is daar geen dresscode aan verbonden. De enige reden die al deze vrouwen nodig hadden om geheel in het wit te gaan was het lekkere weer! De heuse aha-erlebnis was een feit. Het is lekker weer dus we trekken massaal onze witte leggings, tunieken, linnen broeken en witte leren jasjes aan. Dat hoort nu eenmaal bij lekker weer, hoe heb ik het kunnen missen!? Helaas gaat mijn witte zomergarderobe niet verder dan een witte broek en een aantal witte hemdjes, dat wordt dus nog even sparen voordat ik mee kan doen aan deze trend. Gelukkig heb ik nog minstens 25 jaar voordat ik daarop over hoef te stappen…

The day after

2010-04-26T17:53:00.002+02:00

Soms heb je van die ochtenden dat je met behulp van sporenonderzoek, clues en aanwijzingen in en rondom je huis de voorgaande avond moet reconstrueren. Dit omdat je het je uit je blote kop niet meer kan herinneren. Zo'n ochtend had ik afgelopen zaterdag. De verjaardag van zekere vriend R. was erg gezellig geweest. Al was het wel zeer verbazend dat ik enkel onder invloed van rosé toch wel een zekere staat van dronkenschap wist te bereiken die meestal alleen wordt bereikt na consumptie van sterkere alcoholische versnaperingen.
Van het feestje zelf weet ik alles nog wel, en anders had mijn met rosé doorweekte broek me de volgende dag alsnog kunnen vertellen dat ik tot twee keer toe uit het niks mijn volle glas rosé uit mijn handen over mezelf en de vloer heb laten vallen. De ware blackout ging pas van start bij de terugtocht naar huis. Het is maar goed dat de automatische piloot altijd regelt dat je netjes bij je voordeur komt, hoe het is gebeurd weet ik verder echt niet.
Maargoed, het was zaterdag en ik schrok wakker van de wekker. Dit was vanwege de superfijne bijkomstigheid dat ik om half negen gewoon op mijn werk moest zijn. De smaak in mijn mond en mijn onfrisse gezicht verrieden dat ik de avond ervoor niet de moeite had genomen mijn gezicht te wassen of mijn tanden te poetsen. Mijn gezwalk toen ik uit bed stapte verried dat ik wellicht nog steeds een beetje onder invloed was. Vervolgens liep ik door naar de woonkamer, het spoor aan kledingstukken verried dat ik geprobeerd had om me onderweg naar de slaapkamer alvast uit te kleden, waarschijnlijk leek me dat zeer efficiënt, ik moest natuurlijk wel zo veel slaap pakken als ik kon! En toen, toen ik dacht dat ik alles wel zo'n beetje had gereconstrueerd, was daar het bakje met etensresten eromheen, en in de keuken de pan waar overduidelijk wat left-over risotto in was opgewarmd. Dit is echt een heftige hoor, eten maken zonder dat je er nog iets van weet duidt op serieuze blackout. Gelukkig was ik nog slim genoeg om het vuur uit te zetten. Anders waren de gevolgen niet te overzien geweest!
Alsof dit allemaal niet genoeg was, bleek dat ik de bewuste nacht in mijn slaap meermalen de leus :"Wine for free! Wine for free!" heb gescandeerd. Nu is het echt duidelijk. Voorlopig even een stop op de alcohol....

Doe maar liever niet...

2010-04-19T20:16:00.004+02:00

Toen was er ineens de legging, dat is inmiddels al best een tijdje geleden. Vijftien jaar eerder droeg ik hem ook. Ik had twee hele mooie korte leggings, of eigenlijk 'fietsbroeken'. Eentje had een roze en een gele pijp. De ander was heel mooi van latex met disneyfiguren erop. Dag in dag uit droeg ik mijn legging. Die met Disneyfiguren was trouwens geen lang leven beschoren. Op een dag besloot ik hem te strijken. En ik schrok me dood toen het ding voor mijn ogen onder de strijkbout veranderde in een klein bergje vies prut...De fietsbroek-mode verdween weer een beetje en een legging veranderde in iets waarvan je zeker wist dat je het nooit meer zou aantrekken. Zoiets zou immers nooit meer in de mode raken. Maar jawel! Hij is er weer!! Massaal wordt hij aangetrokken, sommige mensen doen zelfs alsof een legging hetzelfde is als een broek, en alsof het helemaal niet nodig is om eroverheen je billen te bedekken. Nou ik kan je vertellen dat tenzij je heel dun bent met een heel bescheiden billetje, je het eigenlijk beter niet kan doen. Maargoed, niemand luistert naar mij. Het lijkt ook wel alsof steeds meer mensen van die domme grote brillen gaan dragen, ook als ze helemaal geen bril nodig hebben, terwijl ik ook al een paar jaar zeg dat dat beter gewoon niet kan gebeuren. Dussss, terug naar de legging. Sommige mensen raken een beetje in de war van de mode en snappen het verschil tussen legging en panty niet helemaal. Je hebt namelijk leggings van pantystof, maar als je al zo graag wil doen of een legging een broek is kan je dat beter niet doen met leggings van pantystof. Die zijn namelijk DOORZICHTIG!!! Ja! Wist je dat nog niet? Nou bij deze. DAT IS NIET ZO MOOI!!! nee hoor helemaal niet. Zelfs de mooiste benen komen er meestal niet mee weg. Knoop dit dus in je oren. En de volgende keer dat ik het zie ga ik het zeggen. Dus pas maar op!

Blog = Sog

2010-04-06T22:25:00.002+02:00

Waar ik het de vorige keer nog had over mijn nieuwe blog- en twitterverslaving, zijn we inmiddels ruim een maand verder en heb ik niks geschreven! Dat is natuurlijk niet zoals het een ware blogger betaamt! Ik schaam mij dan ook diep. Ik moet concluderen dat mijn formidabele blog gedrag voor een groot deel te wijten was aan SOG-gen. Oftewel ten onder gaan aan Studie Ontwijkend Gedrag...Daar ik nu fulltime aan het werk ben en mijn werk niet plaatsvindt achter de computer is mijn blog angstvallig leeg gebleven.
Maargoed, we zijn inmiddels dus een maand verder wat betekent dat ik ergens op terug kan komen. Namelijk het al veel behandelde onderwerp : op salsa zitten. Ja ik ging op salsa en ja ik moest met vreemde mannen dansen en ja soms danste ik zelfs met 'helpers' (klinkt veel enger dan dat het bleek te zijn kan ik je vertellen). En inmiddels zijn de salsa lessen niet het enige wat ik heb doorstaan. Ik heb namelijk ook een heuse salsa party achter de kiezen! Dat was me toch een ware belevenis. De avond bestond vooral uit aan de zijkant van de zaal staan, kijken naar alle mensen die het wel heel goed konden, hopen en tegelijkertijd niet hopen ten dans gevraagd te worden, nog een drankje bestellen, wegtrekken, een beetje minder wegtrekken en uiteindelijk teleurgesteld door de regen naar huis fietsen. Dat ga ik de volgende keer beter aanpakken! Dansen zal ik, ik werp mezelf op de dansvloer, zal al mijn kansen aangrijpen om mijn moves en basisstappen tot in de perfectie te oefenen!
Deze week heb ik vrij van salsa en volgende week begint het prachtige niveau 'beginners 2'! Zal ik het dan verleerd zijn?? Wordt vervolgd...

En toen was er Twitter

2010-03-04T15:00:00.004+01:00

Nu ik tracht om deze blog goed gevuld te krijgen en sinds een tijdje ook al redelijk actief ben op Twitter staat werkelijk niks mij meer in de weg om hele dagen achter de computer door te brengen zonder werkelijk iets nuttigs te doen. Het begon allemaal met Hyves (wie o wie doet naar nog iets mee?) maar ik kan wel zeggen dat ik die account net zo makkelijk kan opheffen want ik zie het nut er niet meer van in. Zelfs het kijken naar andermans foto’s trekt me niet meer zo als voorheen.
Daarentegen is er natuurlijk Facebook als goede vervanger. Dit fenomeen slurpt helaas toch nog wel veel van mijn tijd op. Marktplaats en Ebay trouwens ook. Die zijn nog veel erger dan alle andere internet gerelateerde verslavingen want ze kosten me handenvol geld. Dit is bij alle ‘social networking sites’gelukkig niet het geval. Ik denk trouwens ook dat er niemand zo vaak zijn mail checkt als ik. En ik kan vertellen dat er negen van de tien keer niets nieuws in staat, maar toch kan ik het niet laten.
Wat dat betreft is Twitter trouwens wel een vernieuwende en vooral verfrissende aanvulling op mijn internet verslaving. Waar alles wat er op Hyves en Facebook gebeurt gelijk in mijn inbox verschijnt, is dit bij Twitter niet het geval. Hierdoor is het extra spannend om in te loggen, want wie weet wat voor nieuws er allemaal zal staan waar ik nog helemaal geen weet van heb!? Jaja, extra reden om Twitter misschien wel nog vaker te checken dan mijn mail. Gelukkig word ik elke keer wel gerustgesteld over mijn eigen status-update gedrag. Het blijkt altijd erger te kunnen. Vergeleken met de meeste twitteraars ben ik nog maar een leek en een groentje en bak ik er niet veel van. Ik post wel regelmatig iets maar toch echt niet vaker dan een of twee keer per uur. Daarnaast weet ik nog niet eens hoe je naar foto’s en al dat soort dingen moet linken wat vast betekent dat het met mij nog niet zo erg is gesteld… gelukkig, heb ik mezelf weer eventjes gerust kunnen stellen.

Salsa voor beginners

2010-02-25T16:46:00.002+01:00

'Nou heren, kies maar een partner uit!' Daar sta je dan. Het droog oefenen van de verschillende pasjes is klaar, het is tijd voor het echte werk. Nu zal een van de mannen me moeten kiezen, of niet? Er zijn niet zoveel mannen als vrouwen dus dit wordt nog spannend. Het helpt niet mee dat het in de danszaal ook nog eens behoorlijk heet is, het zweet breekt me uit. Doordat ik niets anders kan doen dan stilstaan en hopen op het beste (een door mij veel beproefde maar niet altijd effectieve techniek) eindig ik bijna zonder danspartner, ware het niet dat een van de meiden een 'helper' blijkt te zijn en haar man aan mij afstaat.
We nemen de pose aan en wachten op de instructies van de leraar. Uiteraard is dit best wel ongemakkelijk. Je staat dicht bij iemand die je eigenlijk niet kent, je hebt het heet, je zweet, je mondhoeken trillen, en je vraagt je af waarom je zoveel kleren hebt aangetrokken. De danspartner staat er ook niet helemaal gemakkelijk bij dus dat is een schrale troost. Ondertussen legt de leraar vanalles uit en wacht iedereen in angst (ik in ieder geval wel) op wat er komen gaat. Zodra de eerste passen zijn gezet valt het gelukkig best wel mee. Het gaat steeds makkelijker en wanneer we ook nog eens steeds wisselen van partner wordt het nog jolig ook! De twee uren vliegen voorbij alsof het niks is en ik kan zeggen dat het allemaal reuze is meegevallen. Alle deelnemers waren best wel normaal, ik was niet veel slechter dan alle anderen en ook niet de enige die zweette. En dan het allerbelangrijkst: De winterdepressie is ten einde! Het heeft gewerkt! Ik heb nu al zin in volgende week!

De strijd tegen de winterdepressie

2010-02-23T13:10:00.000+01:00

Zoals ik al zei ga ik morgen salsadansen tegen de winterdepressie, ik weet nog niet of dit gaat helpen. Het zou ook kunnen dat de 'helpers' die ons de fijne kneepjes van de salsa gaan bijbrengen ons gillend doen wegrennen waarna we de gordijnen sluiten, niet meer naar buiten durven en dus nog dieper in de depressie zullen zakken.
Voor de zekerheid kocht ik gister dus maar alvast paaseitjes. Zo haal ik de lente in huis was de redenering, en als de lente in huis is moet de winter wel weggaan. Helaas, behalve misselijkheid leverden de paaseitjes me niet veel op. Het bleef winter.
Tot er vandaag iets gebeurde wat mij spontaan een vrolijk gevoel bezorgde en zo de wintergevoelend naar de achtergrond dreef. Een mevrouw complimenteerde mij zomaar met mijn (winter)jas en benadrukte hoe slank mijn taille erin leek! Ja, 'want het oog wil ook wat in de stad'. Inderdaad! Het oog wil ook wat! Heeft die winter me toch nog iets opgeleverd in de vorm van een mooie jas en een slank lijkende taille, het kan niet beter.

De helpers

2010-02-22T14:38:00.000+01:00

Maandagochtend. Je kijkt uit het raam en wat zie je? Grauw, grijs, harde regendruppels die uit de lucht vallen. Blegh ik blijf binnen. Is een beetje zonneschijn teveel gevraagd? Een blik op de vooruitzichten van deze week maakt het er niet beter op. Ze beloven niet veel goeds. Regen regen regen!
Maar ik zal niet bij de pakken neer gaan zitten. Woensdag ga ik hoogstpersoonlijk een einde maken aan de winter, in ieder geval aan de winter in mijn hoofd. Dan zal namelijk mijn proefles salsa dansen plaatsvinden. Als dat de winterdepressie niet uit de weg ruimt weet ik het ook niet meer. Wel moet ik zeggen dat ik met de dag zenuwachtiger word. Ten eerste zijn mijn heupen niet al te soepel en ten tweede zullen Kaja en ik de dansles betreden zonder mannelijke danspartner. Er is ons beloofd dat dat geen probleem betekent, er zijn namelijk bijna altijd wel mannen die zich ook alleen opgeven en anders zijn er nog de 'helpers'. Zowel de mannen die zich in hun eentje opgeven, als de 'helpers' boezemen mij enige angst in. Een man die zich alleen opgeeft voor salsa les kan niet veel goeds betekenen. En een 'helper' al helemaal niet! Als het me lukt om levend uit de grijpgrage handen van de 'helpers'te komen volgt er binnenkort verslag van mijn eerste poging tot verdrijving van de winter...

Het einde van de open brug

2010-02-18T11:30:00.000+01:00

Het gebeurt me niet vaak dat ik voor een open brug sta dus daarover ben ik op zich niet van plan te klagen. Maar toch, als het voorkomt dat ik stilsta voor een open brug komt er altijd dezelfde gedachte in me op. Ik sta dan te wachten in de hoop dat er straks een gigantisch vrachtschip voorbij komt waarvan je denkt: 'Logisch dat we daar even op moeten wachten'. Of ik hoop dat er een cruiseship voorbij komt waar je zo van onder de indruk bent dat je spontaan vergeet dat je te laat op je werk komt. Tsja, helaas is dit nooit waar. Helaas sta ik altijd te wachten tot de boot er eindelijk aankomt totdat ineens blijkt dat de boot allang voorbij vaart, en dat het enige wat je ervan ziet een of andere antenne is die net een centimeter te hoog naar boven steekt. Met een beetje geluk zie je op een warme zomerdag dan ook nog een hele familie op plastic tuinstoelen in badpak zonnebaden. En dan breekt dus mijn klomp. Staan we dan echt allemaal te wachten op een boot die vanwege een luttele centimeter van een uitstekende antenne niet onder de brug door kan? Is dat eerlijk? Of moet die boot gewoon wat aan zijn antenne doen en dat wij dan gewoon door kunnen fietsen? Hoe lang zal het nog duren dat al het verkeer in Amsterdam zich aanpast aan al die boten die om de een of andere mysterieuze reden net niet onder de brug door passen? Waar slaat dit op? Ik vind het maar een raar iets. Echt waar.

Citytrends

2010-02-14T14:29:00.000+01:00

Voor mij is geen (brakke) zondag compleet zonder Citytrends. In dit teleshopping programma staat elke week een gehucht in Nederland centraal waar je allerlei enerverende uitstapjes kan maken. Daarnaast wordt ongeveer elke bakker en kledingzaak in die plaats bezocht en prijzen de winkeleigenaren hun waar aan. Vorige week probeerden de spontane presentatoren mij warm te maken voor een dagje of misschien wel een weekje Aalsmeer! Dit is immers de perfecte bestemming voor een dagje uit en een perfecte uitvalsbasis voor excursies in de regio. Vandaag was de Alblasserwaard aan de buurt, want ook hier valt vanalles te beleven! In Alblasserwaard moet je zijn voor het water, de natuur, en de opgewekte hardwerkende mensen! Dat heb ik vandaag geleerd. Een van deze mensen is de hele goede opticien die voor elk wat wils in huis heeft, want smaken verschillen natuurlijk. Ook is er een Italiaans restaurant, het bezoekje wat de presentatrice daaraan bracht ging gepaard met een diepgaand interview: 'Jullie hebben een Italiaanse keuken, wat moet ik me daar precies bij voorstellen?' De kok zou wel even een 'lekker culinair menuutje' voor haar klaarmaken.
Het fantastische Citytrends loopt bijna naadloos over in het net zo enerverende Teletrends. Daar begint het homeshopping geweld pas echt. Voordat ik het weet zit ik in de trance van het programma en kom ik er niet meer uit, het is fascinerend. De topper was net de aanbieding van Stairs for you. Een bedrijf wat trappen in alle soorten en maten levert. 'Waarom eigenlijk de naam Stairs for you?' 'Wij maken trappen voor in uw huis, daarom trappen voor jou, daarom heten we Stairs for you'. Echt, ik hoef me op zondag nooit meer te vervelen...

Zaterdagmiddag op de markt

2010-02-09T12:11:00.001+01:00

Voordat ik begin zal ik zeggen dat ik me bewust ben van het feit dat het antwoord op alles wat ik zo ga opschrijven simpel is:”Ga dan niet op zaterdagmiddag naar de Albert Cuyp.” Okee. Een punt. Maar ik ben toch gegaan. En als ik nu mijn irritaties niet op papier zet ben ik bang dat ik vannacht niet kan slapen…
Dus. Het was een mooie zaterdagmiddag en ik moest nogal wat boodschappen hebben. Geen betere plek om deze te doen dan op de markt dacht ik. Dus ik ging ervoor. Maar makkelijk was het niet. Het langzame tempo waarin je moet lopen op de markt kan ik gewoon niet. Al doe ik mijn best om heel rustig aan te lopen. Dan nog lijk ik veel en veel sneller te willen gaan dan de rest. Mensen die vanuit het niets een tijd stil gaan staan midden op de straat bespoedigen het proces natuurlijk ook niet helemaal. Het leek nog het meest op slalommen wat ik daar deed om vooruit te komen. En de slalom ging best wel lekker tot ik vast kwam te zitten achter een man met een fiets. Ja hoor, gezellig op zaterdag met de fiets wandelen op de Albert Cuyp. Dat is een supergoed idee! Toen ik dit obstakel had weten te omzeilen was het nog lang niet voorbij. Het volgende obstakel betrof een gezellig gezinnetje. Van rechts naar links (ja ze liepen naast elkaar) bestaand uit moeder met kinderwagen, gevaarlijk uitziende hond, beetje gevaarlijk uitziende vader, en een klein kindje. Ze liepen over de hele breedte van het pad! En ik wilde erlangs! Ongelofelijk maar waar, het is me gelukt om erlangs te komen. Als klapper op de vuurpijl ben ik ook nog eens half uitgescholden door een invalide in zo een elektrisch wagentje omdat ik langs haar wilde en geïrriteerd was dat het me niet lukte. Nou begrijp ik best dat ze er niks aan kan doen dat ze invalide is. En ook invaliden willen wel eens naar de markt. Maar ik mag best proberen erlangs te gaan, anders schiet het niet op!!!!
Goed, ik heb het overleefd, en heb levend met al mijn tassen mijn huisje kunnen bereiken, maar die zaterdag laat ik voorlopig even voor wat het is…

Ik? Onaangenaam?

2010-02-09T12:08:00.000+01:00

Vandaag fietste ik lekker door de wind naar mijn werk. Het waaide heel hard dus ik moest flink doortrappen. Helaas was er een stoplicht en moest ik wachten. Ik wachtte een tijdje en toen kwam er een man op een fiets naast mij staan. Dat is op zich niks raars. Dingen die gebeuren bij stoplichten. Maar de man begon te praten. En hij richtte zijn woorden tot mij! “Een beetje parfum kan heel aantrekkelijk zijn bij een vrouw. Dat is best aangenaam. Maar als het teveel is, dan wordt het heel onaangenaam. Ik denk dat u vanochtend een beetje bent uitgeschoten.” Hij fietste weg en liet mij verbouwereerd achter. Ik had de neiging gelijk aan mezelf te ruiken om te zien of de man g elijk had. Maar dat zou een te gênant verborgen camera moment zijn dus ik deed niks. Dit kon toch niet waar zijn!? Nog nooit heeft iemand ook maar eens een ‘grappige’ opmerking gemaakt over de hoeveelheid parfum die ik opspuit en nu komt er plotseling een wildvreemde zeggen dat ik onaangenaam veel parfum op heb!?
Ik wou dat ik met een ad remme opmerking op de proppen had kunnen komen maar uiteraard kwamen alle potentiële weerwoorden pas vanavond tijdens het eten in mij op. “Fiets dan lekker door!”, “U bent zelf onaangenaam!”, “Gekke gek!”. Niets van dat alles kwam er op het moment suprême uit mijn mond. Ik sta nog steeds versteld als ik eraan denk. Maar eerlijk waar vrienden en vriendinnen, zo erg is het toch niet?? Please, zeg me dat de man gewoon een gek is…

Mijn eerste dag in Oost

2010-02-09T12:05:00.000+01:00

Het was op een mooie zondag eind juni dat mijn evenzo mooie witte helm werd gestolen vanuit het trappenhuis van mijn nieuwe appartement in Oost. Het was natuurlijk ook dom van mij om de deur al open te drukken voordat ik had geluisterd wie er aan de deur stond. Toen ik de stem van twee jonge jongens hoorde vragen of ik eten had besteld wist ik eigenlijk al dat ik de deur niet open had moeten doen. Maar het was al gebeurd. Ik keek naar buiten en zag twee jongens op een paarse scooter wegrijden. Nou dacht ik altijd dat ik een echte stadse meid was die wel van wanten weet. Naïef, ik? Maar blijkbaar dus toch wel een beetje. Niks had ik door. Ze zijn zeker een beetje flauw aan het doen dacht ik. Pas uren later bleek dat er een helm, en een verlengsnoer trouwens, verdwenen waren. Nou wist ik ook niet dat die beneden in de gang lagen anders was er wel wat sneller een belletje gaan rinkelen. Maargoed. Lastig was het wel want het was de bedoeling om die middag te gaan schuren met schuurmachines en dat kon niet echt efficiënt zonder verlengsnoer. Even naar de Gamma rijden voor een nieuwe verlengsnoer kon ook niet echt zonder helm. Daar zit je dan.
Een tijdje later wilden we weer gaan en waren we bezig onze jassen aan te trekken toen ik uit het raam keek en voorbij zag komen: Twee jongens op een paarse scooter waarvan een MIJN HELM op zijn kop had. Dat was frustrerend. De brutaliteit om een helm vanachter een voordeur te stelen en er dan ook doodleuk mee rond te gaan rijden door de straat. Verkoop hem dan aan iemand aan de andere kant van de stad ofzo! Maargoed, ze reden voorbij en ik stond vanaf twee hoog uit het raam te kijken dus het schoot allemaal niet op. Toen we weggingen zei mijn wederhelft: “We gaan nog even een rondje rijden…” En warempel, we waren de eerste hoek nog niet eens om of de bewuste paarse scooter met twee jongens en MIJN HELM kwam ons tegemoet. De wederhelft was er klaar voor en parkeerde de scooter schuin over de weg zodat de jongens er niet doorkonden. En daar ging ik: “GEEF MIJN HELM TERUG!” Ik weet zeker dat het niet erg dreigend klonk, eerder een beetje halfslachtig maar toch had het effect. De jongen gaf gelijk mijn helm terug. Daarna begon het discussiëren pas. “Hij is van mij, ik heb hem vandaag gekocht!”, “Heb je mij heb zien pakken dan”. Nou hem had ik niet per se gezien maar mijn helm op de paarse scooter gecombineerd leek me genoeg bewijs. Raar genoeg stonden we daar toch nog een tijdje heen en weer te praten en als klapper op de vuurpijl kwam er ook nog eens een heel lijpe zwerver bij staan die kreten begon uit te slaan als: “Niet rijden zonder helm hè?”en “Laat de leeuw niet in zijn hempie staan.” Toen werd het me wat teveel. Wat staan we hier eigenlijk? Dacht ik bij mezelf. Toen zijn we weggereden. Mijn hart klopte in mijn keel, wat een avontuur!Nu ben in de trotse eigenaar van een witte helm waar de namen Kaya, Bakour en de bewuste datum 22-06- 08 ingekrast staan. Maakt niet uit, IK HEB MIJN HELM TERUG!

Full English Breakfast

2010-02-09T12:04:00.000+01:00

Vakantie in Griekenland. Gister nog heerlijke verse inktvis, Griekse gehaktballetjes en een Griekse salade gegeten bij ‘Taverna Nik the Greek’. Lekkere karaf witte huiswijn erbij, en als toetje een tros rode druiven geplukt van de druivenranken boven ons hoofd. In een woord HEERLIJK.Bij Nik the Greek was ik gelijk op mijn gemak. Eindelijk eens geen gladde gast die je zijn toeristentent naar binnen probeert te lokken. “Come, take a look at the menu”. ( Alsof er niet overal precies hetzelfde op het menu staat. Voorgerechten, salades, snacks, vlees, vis, spaghetti, pizza, ‘Greek Cuisine’. Zoveel verschillende gerechten dat het haast onmogelijk lijkt om al die ingrediënten in huis te kunnen hebben. Tenzij de keuken groter is dan het hele eiland maar dat lijkt me sterk.)“I have a nice table for you. Outside? Inside?” Onee dit willen we niet! Er zitten alleen maar toeristen en ze zijn ook nog eens allemaal 65+!! (het is naseizoen…) Aangezien we honger hebben en ‘eten moet je toch’ zien we onszelf toch meelopen met de gladde restaurant-lokker die vlug vlug vlug een tafel voor ons dekt. “Where you from? Sweden? Germany? Holland?” Yes. Holland. Waarom moet dit gebeuren? Waarom zijn we hier? Waarom kunnen we niet gewoon rustig gaan zitten en eten? Waarom blijft ie maar praten? Waarom kijken die mensen? We willen niet herkend worden als Nederlanders!!! “Aha, Holland! Prima! Alstublieft Dankuwel!” Ja. Ha ha ha. Lachen als een boer met kiespijn. Wat is het hier gezellig!Dus…Zoals ik al zei: Nik the Greek was een verademing. En het is niet de enige verademing. Want vanochtend toen het tijd werd voor ontbijt nestelden we ons in de zachte banken van Café di Paris en troffen we mentale voorbereidingen voor ‘The Full English Breakfast’ bestaande uit: twee gebakken eieren of roerei, bacon, sausages, Heinz beans in tomato sauce, champignons, tomaten en Hash Browns (whatever that may be). Dit was werkelijk een feest-ontbijt en het maakte me zeer gelukkig dat de Engelsen op dit eiland alom vertegenwoordigd zijn. Wat mij betreft kan er weinig tippen aan een Engels ontbijt (behalve dan een Iers ontbijt) . Okee, een Frans ontbijt is ook niet verkeerd. Vers stokbrood, boter, jam, kaas, jus d’orange, croissants. Wat stelt een Hollands ontbijt dan eigenlijk nog voor? Bak koffie, boterham met kaas, en als je echt iets te vieren hebt misschien een ‘krassantje’. Pff, laat maar.Als je mij gelukkig wilt maken plant je mijn billen op een Grieks eiland, in het zonnetje, met een Nederlands krantje, en een lekkere vette heerlijke ‘Full English Breakfast’. De Ultieme Combinatie.